Życie

Istnieje bardzo dużo przyczyn samookaleczenia się. Dla wielu osób powody krzywdzenia siebie mogą być śmieszne i nie możliwe do zrozumienia poprzez swoja błahość. Jednak należy pamiętać o tym, że każdy jest inny w związku z tym u każdego człowieka wytrzymałość psychiczna jest odmienna. Przyczynami samookaleczenia mogą być: niemożność uporania się z problemami, trzymania trudnych kwestii w sobie, uczucie wstydu, potrzeba ukarania się oraz próba uporania się z trudnym przeżyciem lub zdarzeniem z dzieciństwa lub wieku młodzieńczego. Pomoc osób trzeci polega na cierpliwym wysłuchaniu, udzieleniu rady i wsparcia oraz pogłębieniu wiedzy na temat problemu z chorym. Najważniejsze jest to, że nie możemy takich osób pozostawić samych sobie, trzeba koniecznie i kategorycznie ich wspierać. Nawet jeśli dana osoba nie będzie sobie życzyła tego by jej pomagać, to trzeba będzie prawie na siłę starać się jej pomagać w zasadniczych rzeczach. Jeśli taka osoba pogłębi się w swych złych myślach, pozostawiona sama sobie, cały ten koszmar dla niej będzie trwał w nieskończoność, a wyjście z niego stanie się niewątpliwie bardzo trudne.

W społeczeństwie przyjęło się, że jeśli ktoś chce porozmawiać o myślach samobójczych należy tą osobę zbagatelizować. Człowiek, który chce popełnić samobójstwo nie będzie z nikim rozmawiał. Jest to mit oraz wielka bzdura, bowiem prawdopodobnie będziemy ostatnią “deską ratunku” dla osoby z zamiarem pozbawienia się życia. Dlatego nie wolno się złościć, ani śmiać z problemu, tylko poważnie podejść do kwestii próbując skłonić rozmówcę do zwierzenia się. Poleca się zadawanie pytań w formie pozwalającej na rozwinięcie wypowiedzi. Pozwoli to na otworzenie się przed Nami. Zagadnienie, które wydaje się błahe dla Nas może być nie możliwym do pokonania dla innego człowieka. Po wysłuchaniu, daniu rady i wsparcia należy zachęcić osobę do zgłoszenia się do specjalnej grupy wsparcia, gdzie specjaliści pomogą zrozumieć oraz pokonać problem. Dla pewności stawienia się w grupie wsparcia, a także w celu dodania otuchy możemy towarzyszyć naszemu rozmówcy, wspieramy go wtedy psychicznie, dajemy mu do zrozumienia że rozumiemy go i chcemy mu pomóc.

Tagi: bzdura, depresja, lekarz, mit, pomoc, psychiatra, psycholog, Psychologia, rany, rozmóca, samobójstwo, samookaleczenie, złość

Istnieje kilka skutecznych sposobów radzenia sobie z nadmiernym stresem, dzięki którym powróci spokój ducha oraz chęć do życia. Najlepszymi metodami radzenia sobie ze zbyt dużym napięciem psychicznym są: rozmowa z kimś bliskim i zaufanym, praca w regularnych godzinach, nie branie zbyt dużej liczby nadgodzin, zapewnienie sobie czasu wyłącznie na relaks, zdrowe odżywianie, ćwiczenia, wzięcie dani wolnego od pracy lub obowiązków domowych i poświecenie czasu wyłącznie sobie oraz swoim potrzebom, a ponadto ograniczenie używek typu alkohol, papierosy lub kawa. Powyższe działania pomogą wrócić do równowagi psychicznej. Będąc zestresowanym, najgorsze co jest to próbować całą tą złość, całą tą złą energię i gniew dusić w sobie i próbować ją cisnąc, stłamsić i zniszczyć w sobie, jest niemalże niemożliwe, musimy dać upustu owym złym emocjom, muszą one zostać uwolnione tak by na zawsze opuściły nasz organizm, niezwykłe jest uczucie kiedy to właśnie dajemy upustu naszym emocją, kiedy ta zła energie od nas odchodzi, a my czujemy się lekko, bardzo spokojnie i jesteśmy w pełni rozluźnieni.

Strata bliskiej osoby jest jedyną rzeczą, która kiedyś dotknie każdego człowieka. Dla osób, które straciły kogoś ważnego proces “odradzania się” trwa w zależności od umiejętności radzenia sobie z problemami. Jedni pogrążają się w smutku przez długi czas, a inni starają się żyć normalnie. Proces żałoby jest bardzo bolesny. Ważnym jest, aby ktoś bliski był przy osobie, która odniosła stratę. Najgorszą rzeczą jest pocieszanie typu-,” Wszystko będzie dobrze.” Należy tego unikać. Osobie poszkodowanej wystarczy bycie z nią, a czasami zwykła rozmowa. O stracie nie można zapomnieć lub wymazać jej z pamięci. Ze stratą trzeba nauczyć się żyć akceptując zmiany, które nastąpiły. Warto jednakże pamiętać o owej stracie, jest to potrzebne by zachować wspomnienia z tym związane, jednakże trzeba w taki sposób gospodarować własnym życiem aby móc żyć dalej, by móc brnąć przez życie ze wspomnieniami ale w taki sposób by nie blokować się psychicznie. Nie można się ograniczać w tym stanie, gdyż każde ograniczenie powoduje jeszcze bardziej zamknięcie się w sobie.

Co roku coraz większa liczba kobiet, dziewczyn, mężczyzn i chłopców zapada na współczesne choroby cywilizacyjne dotyczące jedzenia. Do zaburzeń jedzenia zaliczają się dwie choroby, która maja psychiczne podłoże: anoreksja i bulimia. Anoreksja objawia się niemożnością zatrzymania wskaźnika wagi, który nieubłagalnie wskazuje coraz niższą wartość, niejedzeniem, żuciem gumy celem “zgaszenia głodu”, spadkiem libido oraz rozregulowaniem lub całkowitym zatrzymaniem miesiączki. Osobę chorą na bulimię łatwo rozpoznać po opychaniu się dużą ilością jedzenia, a pomimo tego tracącą na wadze w szybkim tempie, obecności środków przeczyszczających w rzeczach chorego oraz codziennym kilkukrotnym wymiotowaniu. Owe zaburzenia jedzenia są zazwyczaj spowodowane albo wpływem kultury, mianowicie poprzez nacisk społeczeństwa że wszystko co chude jest dobre, ludzie zatracają się w swojej samoocenie, nie dostrzegają tego iż są szczupli, że nic im nie brakuje, ale widzą w sobie tylko wady, tylko te elementy które ich szpecą, a następnie starają się je zmienić.

Tagi: agresja, depresja, kobiety, psycholog, Psychologia, Stres, terapia, utrata, zmęczenie, złość